Etappe 11 : Na – Kabug (Tsho Rolpa meer)

Minimum temperatuur vannacht : -9,9°C

We bereiken onze kampplaats aan het meer al om 10.30 uur. Ons oog wordt alsmaar aangetrokken door de machtige ‘Kang Nachugo’ peak. Het Tsho Rolpa meer zelf is vanaf de kampplaats niet zichtbaar, daarvoor moeten we eerst over een bescheiden heuvelruggetje klimmen. Het gebrek aan zuurstof begint zich echter te manifesteren in kortademigheid en vermoeidheid bij de minste inspanning.

Tsho Rolpa ijsmeer
IJsmeer Tsho Rolpa – 4.125m

Het meer is bruin gekleurd, omdat de bergwanden voortdurend afbrokkelen en de neerschuivende zandmassa’s kleuren het water bruin. Afdalen tot aan het meer is onmogelijk en levensgevaarlijk wegens het onstabiele karakter van de poreuze wanden.

Een tikkende tijdbom

Nederlandse wetenschappers zijn met enorme pompen begonnen met het weghevelen van water om de druk op de wanden te laten verminderen. Als deze het begeven worden alle onderliggende dorpen weggevaagd. Het is nu bang afwachten wat de toekomst zal brengen.

De omgeving wordt steeds schilderachtiger en helderder en we bevinden ons eindelijk temidden van de groteske Himalayatoppen. Wim begint echter de eerste symptomen van de hoogteziekte te vertonen : hoofdpijnen, verkoudheid en slapeloosheid. Hij spreekt zelfs van terugkeren als de toestand niet snel verbetert.
De temperatuur overdag in de zon bedraagt +7.7°. Onze gidsen beginnen met de controle van het klimmateriaal zoals touwen, stijgijzers, houwelen, sneeuw- en ijsklemmen. We vernemen dat de Australiërs alsnog besloten hebben een dagje rust te nemen in Na.

Tentenkamp aan Lake Tsho Rolpa
Tentenkamp aan Lake Tsho Rolpa

Wim en ik besluiten een wandeling te maken in de richting van Trashi Labsta om te zien hoe het gaat. De steile klim tot 4.800 m gaat blijkbaar toch vlotter dan we dachten zodat er voor Wim toch nog enige hoop is. De beruchte pas is echter in de verste verte nog niet zichtbaar.

Dawa, onze klimsherpa, vertelt ons dat we in een tijdelijk hogedrukgebied zijn terechtgekomen, vandaar de abnormale koude. Dit houdt echter in dat de temperatuur bovenop de pas tot 20 graden onder nul kan dalen ! Een van de meest onbetrouwbare dingen in dit hooggebergte is het weer…

ETAPPE 11 : NA – KABUG (TSHO ROLPA MEER)
Duur :2.20 urentotale duur in uren en minuten
Hoogte :4.560mhoogte kampplaats bij aankomst
Geklommen :469maantal geklommen meters per dag
Gedaald :33maantal gedaalde meters per dag
Verschil :+1.427mhoogteverschil tussen punt vertrek en aankomst
Max :4.800mmaximum bereikte hoogte gedurende de dag
Min :4.122mminimum hoogte gedurende de dag
Luchtdruk :589.8 HPaluchtdruk in HectoPascal op kampplaats

Etappe 12 : Kabug – Trashi Labsta Base Camp

Minimum temperatuur vannacht : – 13,5°C

De koude vannacht blijkt ondraaglijk, onze slaapzakken bieden onvoldoende bescherming tegen de vriestemperaturen die hier heersen (in de tent zelf meten we -8°C). Alle drie worden we herhaaldelijk wakker van de kou. Ikzelf kamp met oorsuizingen en hartkloppingen.

De volgende ochtend vertelt Wim dat hij geen oog heeft kunnen dichtdoen en de ziektesymptomen zijn er helaas niet beter op geworden. Dit betekent dat verdergaan zinloos en gevaarlijk is, daarom neemt hij het wijze besluit terug te keren in het gezelschap van één der keukenjongens. Deze laatste zal het hoogstnodige keukenmateriaal met zich meedragen. Het is niet prettig om onder deze omstandigheden afscheid te nemen maar we spreken af in Kathmandu binnen ruim acht dagen.

De akelige Trakarding gletsjer

John en ik gaan verder, maar als de temperatuur op de pas inderdaad 20° onder nul bereikt zullen wij het waarschijnlijk ook niet halen met onze gebrekkige slaapzakken. De nu volgende tocht wordt de zwaarste tot nog toe. We moeten eerst de indrukwekkende en droge ‘Trakarding’ gletsjer oversteken die we vanuit de hoogte al zien liggen diep onder ons. Vanuit de verte lijkt het wel een peulschil maar hoezeer dit mis is zal snel duidelijk worden.

Trakarding glacier
Op de Trakarding gletsjer

De gletsjer is bezaaid met tienduizenden uitstekende rotsen, keien, zandhopen en ijsmuren waartussen wij een pad moeten uitstippelen. Een enorme concentratie is vereist willen we geen been breken of een voet verzwikken. Het is urenlang klimmen, dalen, zigzaggen en balanceren tussen de ontelbare keien en mijn ‘boots’ zullen wellicht na dit alles hun beste tijd wel gehad hebben. Alhoewel de gletsjer slechts een tweetal kilometer lang is, duurt het ‘tochtje’ meer dan 5 eindeloze en harde uren. De voet van Trashi Labstakomt in de verte opdoemen maar we naderen tergend langzaam.

Aan weerszijden liggen hoge, verticale rotswanden van waaruit, door de combinatie van vriezen en weer ontdooien, regelmatig keien en rotsen loskomen en met het nodige lawaai naar beneden donderen. We trachten ervoor te zorgen de gletsjer langs z’n middellijn over te steken om van eventueel vallend gesteente gespaard te blijven.

Energie wordt uit je lichaam gezogen

De ijle lucht slorpt alle energie weg uit mijn arme gefolterde lichaam. Daar komt nog bij dat we door de lange wandeltijd onvoldoende water mee hebben. Gelukkig blijft de hoofdpijn achterwege en voorlopig vertonen we geen van allen ziekteverschijnselen. De tocht is werkelijk loodzwaar en elke stap zuigt alle zuurstof uit de longen, het is intens moeilijk en de moed zakt snel in m’n schoenen. Dit had ik niet verwacht… de briefing voor de trektocht was duidelijk véél te zakelijk en te onduidelijk en dus een minpunt voor Asian Trekking. Het is erg belangrijk dat potentiële klanten vooraf goed weten wat ze te wachten staat want een goede fysieke conditie volstaat bijlange niet. Je moet ook geestelijk in staat staat zijn om zo’n lange en barre tocht te verwerken.

Na 7 uren ploeteren en lijden komen we eindelijk aan de voet van Trashi Labsta terecht. Ons kampeerterrein ziet er niet bepaald romantisch uit : keien, ijs en rotsen. Onze begeleiders doen hun uiterste best om de ondergrond zo vlak mogelijk te maken.
Vier dragers hebben last van hoofdpijn gekregen en we geven hen aspirine zodat het een uurtje later wat beter gaat.

Aan de voet van Trashi Labsta
Aan de voet van de Trashi Labsta

De omgeving wordt gedomineerd door reusachtige sneeuw- en ijsmassieven en vaak horen en zien we grote en kleinere sneeuwlawines. We moeten maar hopen dat de brokken geen gevaar opleveren voor de kampplaats.
Als de zon eenmaal verdwijnt vriest het opeens 4° onder nul en ik kruip direkt onder de dons. We worden die avond in de tent bediend en de hete looksoep verricht mirakels, ik kom niet meer uit m’n tent uitgezonderd voor een plasje.

Slapen op een bewegende gletsjer

Het idee dat we op een honderdtal meters dik ijs liggen te slapen en de wetenschap dat een gletsjer voortdurend in beweging is, zint me niet erg. ’s Nachts horen we allerlei knarsende geluiden van scheurend ijs onder ons, af en toe eens afgewisseld door het gebulder van een sneeuwlawine. Gelukkig blijft het bij geluiden. De natuur is hier duidelijk de baas en wij zijn niemendalletjes.

Terwijl ik op de komende slaap lig te wachten denk ik aan mijn warme kamertje thuis, m’n hond, m’n TV en een warme tas koffie…kortom de knusse gezelligheid van thuis. Velen begrijpen niet waarom we zo idioot willen zijn om 50.000 fr. neer te tellen voor een trip door de hel. Het is echter de uitdaging, de pure, ongerepte en adembenemende schoonheid van de natuur, de stilte van de bergen, de kans om jezelf te leren kennen…dit is Nepal op zijn best!

ETAPPE 12 : KABUG – TRASHI LABSTA BASE CAMP
Duur :7.00 urentotale duur in uren en minuten
Hoogte :4.916mhoogte kampplaats bij aankomst
Geklommen :836maantal geklommen meters per dag
Gedaald :480maantal gedaalde meters per dag
Verschil :+359mhoogteverschil tussen punt vertrek en aankomst
Max :4.916mmaximum bereikte hoogte gedurende de dag
Min :4.556mminimum hoogte gedurende de dag
Luchtdruk :562.9 HPaluchtdruk in HectoPascal op kampplaats

Etappe 13 : Trashi Labsta – Summit

Minimum temperatuur vannacht : – 11,2°C

Tegen de ochtend heeft de vrieskou zich overal diep ingenesteld, tot in de diepste uithoekjes van mijn rugzak en mijn wandelschoenen. Gelukkig hou ik m’n sokken en handschoenen altijd bij me in de slaapzak zodat deze ‘s morgens altijd lekker warm zijn.
De nacht viel mee en we zijn klaar voor de gevreesde en veelbesproken Trashi Labsta die nu in volle glorie voor onze voeten ligt. Eenmaal aan de klim begonnen is er geen terugweg meer. Het grootste gevaar schuilt vooral in het feit dat we 900 meter in één keer moeten stijgen en dat is op deze hoogte vrijwel taboe. Het kan echter niet anders want er is onderweg geen enkele kampeergelegenheid.

De pas draagt vele namen zoals o.a. ‘Tashilapcha’of ‘Tesi Labsta’, en maakt de verbinding mogelijk tussen de Rolwaling- en de Khumbu-vallei.
Hier is een citaat uit het boek van Stephen Bezruchka ‘Trekking in Nepal, a traveler’s guide’ :

There are no villages or shelters along the way and the route is dangerous even in the best of conditions…
Storms are to be expected, and food for at least five days should be carried in order to be able to wait out bad weather. Temperatures below freezing are always encountered…
Many people have died attempting this crossing, but competent, well-equipped parties should have little trouble…
You must be very aware of the hazards of rapid ascents to altitude and of hypothermia. There are no quick escape routes, especially on the Rolwaling side of the pass, should altitude illness become serious – STEPHEN BEZRUCHKA

Landverschuivingen en lawines

Het terrein is aan veranderingen onderhevig door landverschuivingen en lawines maar desondanks is dit geen reden om het niet te doen. Als rampen dagelijkse kost waren, zou de Nepalese regering zeker geen toeristen toelaten in dit gebied.
Steen- en ijsval is weliswaar enkele keren per dag waar te nemen, maar de routes worden zodanig uitgekozen dat de kans om een steen op je kop te krijgen gering blijft.
Het kan wel een voordeel zijn als je al eens eerder met stijgijzers en zware sneeuwlaarzen hebt gelopen want die heb je echt nodig voor het beklimmen van zeer steile ijsmuren. Voor mezelf was het echter de eerste keer.

Er zijn vannacht enkele wolken opgekomen zodat de temperatuur wat is gestegen. Het stijgingspercentage is enorm en ik ben blij dat ik m’n houweel bij de hand heb, het geeft extra steun.
De redelijk horizontale ‘Drolambo’ gletsjer biedt een welkome afwisseling en geeft ons de kans wat te recupereren. Het lijkt wel of we ons op een vreemde planeet bevinden. Het ijs neemt grillige vormen aan en veroorzaakt soms wat evenwichtsproblemen. De omgeving is wondermooi, rustiek en ontspannend en doet onze extreme vermoeidheid wat kalmeren.

Niet lang daarna wordt de lucht onheilspellend grijs en Pasang deelt ons mede dat het wellicht gaat sneeuwen. Dit is wel het ergste wat ons kan overkomen in deze mensvijandige streek. Sneeuw betekent altijd gevaar, gletsjerspleten raken dichtgesneeuwd en worden onzichtbare diepe valkuilen, paden raken ondergesneeuwd zodat je zonder ervaren gids snel verdwaalt. En ja hoor…enkele uren later valt de eerste korrelsneeuw en we bidden dat we tijdig de kampplaats mogen bereiken.

Hoogteziekte rukt op

Naarmate we stijgen komt de hoofdpijn aanzetten en mijn fysieke toestand gaat zienderogen achteruit. Na de gletsjer volgt een enorme, niet te overziene, golvende sneeuwvlakte en het is hier dat ik volledig instort. De stekende hoofdpijn wordt ondraaglijk en na elke stap moet ik even rusten. Het gaat niet meer, de uitputting is totaal zodat ook langere rustpauzes niets meer opleveren. Om de zoveel minuten zak ik op de knieën, naar adem snakkend en ten einde raad. Pasang blijft bij me en tracht me moed in te spreken. Hij neemt m’n rugzak en fototas van me over zodat ik niets anders meer te dragen heb dan het houweel. Het water in de drinkbus is ondrinkbaar geworden omdat het zo ijskoud is dat je het door je ingewanden voelt prikken.

Liters looksoep

Strompelend, kuchend en zwaar in ademnood bereik ik het kamp waar alle tenten al lang staan opgesteld… nota bene tegen een vervaarlijk hoge en brokkelige rotswand. De tenten raken stilaan ondergesneeuwd, maar het kan me allemaal nog maar weinig schelen. Ik trek me terug in de slaapzak met 39° koorts… één ding staat nu al vast…de ‘Parchamo Peak’mag men morgen zonder mij beklimmen, tenminste als de sneeuw ook deze plannen niet in de war stuurt. John, die schijnbaar weinig moeilijkheden ondervindt, droomt al lang van een klim boven de 6.000 meter, het zou voor hem een serieuze streep door de rekening zijn.

tent-trashi-labsta
Ondergesneeuwd op de top van de Trashi Labsta

Die avond beperk ik mij tot het verorberen van enkele borden hete soep met héél veel look. Dit schijnt ook effectief te helpen want ik slaap onmiddellijk als een roos. Mijn geluk is dat we morgenvroeg onmiddellijk meer dan 1.000 meter afdalen, het enige middel om symptomen van gevaarlijke hoogteziekte in te dammen.

ETAPPE 13 : TRASHI LABSTA – SUMMIT
Duur :7.00 urentotale duur in uren en minuten
Hoogte :5.660mhoogte kampplaats bij aankomst
Geklommen :921maantal geklommen meters per dag
Gedaald :186maantal gedaalde meters per dag
Verschil :+744mhoogteverschil tussen punt vertrek en aankomst
Max :5.755mmaximum bereikte hoogte gedurende de dag
Min :4.916mminimum hoogte gedurende de dag
Luchtdruk :513.6 HPaluchtdruk in HectoPascal op kampplaats

Schrijf uw commentaar